Er nooit dichter vandaan,
Theo van der Wacht:
Promenade

Op Scheveningen, strandtheater aan de haven. Viool speelt de Bumblebee, het ballet zwermt uit over het toneel, als honingbijen om de korf. Prima donna neemt open doekjes in ontvangst. In de pauze pierenwaaien met Neptunus, sushi en biertje inclusief. Een … Lees verder

Gepost in Home, Poëzie | Getagged , , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Nieuwe dichtbundel Niels Landstra: Entree naar de hemel

Zaterdag 24 november 2018 van 15.00 tot 18.00 uur zal Niels Landstra’s nieuwe bundel Entree naar de hemel (Uitgeverij Open) worden gepresenteerd in Café het Hijgend Hert der Jacht Ontkomen in Breda (Pasbaan 7). Hieronder een van de zesendertig gedichten … Lees verder

Gepost in Home, Poëzie | Getagged , , , , | Plaats een reactie

Co Westerik, Manuel Kneepkens

Co Westerik, Snijden aan gras, 1975   Minnaar, je kwetsbaarheid  slechts overdekt door huid  zo laat de schilder je in heldere tempera over jade landschappen zweven rugdekking krijg je niet aan vlijmscherp gras – voor wiens gerimpelde voet  weggemaaid?  laat hij je je … Lees verder

Gepost in Poëzie | Getagged | Plaats een reactie

Vier gedichten, Dirk Kroon

  Ontkenning Ik had een wereld kunnen winnen maar ik wilde niet. Ik had de ogen kunnen sluiten maar ik kon het niet. Ik had gelukkig kunnen worden maar ik werd het niet. Ik had ook kunnen zwijgen maar dat … Lees verder

Gepost in Poëzie | Plaats een reactie

Armando, Manuel Kneepkens

Armando de vogel Wat zal ons (blijvend) herinneren aan Armando? de term: schuldig landschap; verkoold hout figuren van kamp Amersfoort (on)menselijk én het  Zwarte Water een bassin van zwart plastic gevuld een paar centimeters water met duizelingwekkende dieptewerking… Aantekening voor de … Lees verder

Gepost in Poëzie | Getagged , , | Plaats een reactie

Drie gedichten, Arne Deprez

bijna niets zullen wij onaf blijven? maar dan niet afhankelijk misschien kan onbeholpen op de foto wel en te klein ook zelfs als wij straks allen met dubbele mobiele data en wifi op de trein en onze Brother 3D-print, ook … Lees verder

Gepost in Poëzie | Getagged , | Plaats een reactie

Kerstversiering, Lucia van den Brink

Ik herinner me jouw gezicht nog goed van toen je me zo hard duwde dat we allebei schrokken van het gekraak dat mijn schedel maakte toen ik de muur raakte en ik ik was zo sterk dat ik de blauwe … Lees verder

Gepost in Poëzie | Plaats een reactie

Vijf gedichten, Arnoud Rigter

Peuterzondebesef Ik doe alles na. Vorkheftrucks. Voorbeeldige boter, ik verroom. Voorbeeldige schenkstroop, ik word traag en zoet en lach naar alle drachtigen. Ik hecht in alle richtingen. Zet een mens lang op een plek en ’t hecht. Stoofperen.’ Ik ga … Lees verder

Gepost in Poëzie | Getagged , , | Plaats een reactie

Voor de rustelozen,
Marcel de Roos

Je hoeft niet zelf te kunnen zingen om te weten hoe het klinken moet. Leunstoel, flesje port en laat maar komen. Melodieën die een volkslied kunnen dragen. Aangezet als ongeplande revoluties, even achteloos weer opgegeven voor een ijle trilling, hoog … Lees verder

Gepost in Poëzie | Plaats een reactie

Vijf gedichten, Bert Struyvé

Het spel van de spiraal hoe je aan het eind van de houdbaarheid zomaar de hei kopieert van internet hoe je nog maar eens behaaglijk in je draaistoel verdwaalt terwijl vuile windvlagen zoeken naar een opening om geruimde ballonnen te … Lees verder

Gepost in Poëzie | Plaats een reactie

De keizer van Doorn, Manuel Kneepkens

  Als kind (van vier vrouwen) loerde ik in huis Doorn door het sleutelgat en zag het aarsgat van de Keizer   Hij zat op zijn toiletpot als ooit op zijn Lippizaner schimmel en las een whodunit  van Havank ‘De … Lees verder

Gepost in Poëzie | Getagged | Plaats een reactie

Hockney, Manuel Kneepkens

  David Hockney ‘Pool’ (1978)  Waar zijn hier de naakten die elkaar   de suntanned  lijven  kusten? Verlaten  ligt het terras van minnaars  Campari slurpt enkel nog de ondergaande zon “ Boys, o, boys wie badmeester Nazomer’s fluitje opduikt mag heel de … Lees verder

Gepost in Home, Poëzie | Plaats een reactie

Kras, Meliza de Vries

Vissen kennen parameters. Wij vangen zij happen naar lucht in water terwijl wij denken dat zuurstof in bomen zit, al die liefde in boomschorsen gekrast. Het duurt jaren tot bomen zich herstellen langer dan relaties duren. Liever het ijzeren slot … Lees verder

Gepost in Home, Poëzie | Plaats een reactie

Er ploffen rode raven neer op ons terras, Geert Viaene

zij krassen en dan mogen wij nog van geluk spreken dat het nacht is, zij krassen zacht, midden in de lucht verleren zij het vliegen, er zweeft een onzichtbare sliert speekseldraden in de lucht waaraan zij zich ophangen zij staan … Lees verder

Gepost in Home, Poëzie | Plaats een reactie

leegstand, Bert Struyvé

zij leeft in de kern van een glazen bol haar eigen atrium ‘ik ga even’ zegt hij ‘de wind is gaan liggen’ en drukt geroutineerd een volle hand rond haar glas zijn stem klinkt neutraal als een blokje om met … Lees verder

Gepost in Home, Poëzie | Plaats een reactie

Zee, Theo Monkhorst

Toen zij spraken over sterven zag ik de zee onsterfelijk onbewogen zwijgend grijs in zekerheid en peilloos blind voor mijn vertrek. Graag delen!

Gepost in Poëzie | Plaats een reactie

Als uit verdronken land,
Juliën Holtrigter

Als uit verdronken land komt het licht, nat en wit. Het strand is verlaten. De zee komt traag in beweging. Schepen op weg naar een haven, afgeladen of leeg maar altijd achter een loon aan, brood, een bestaan. Alles is … Lees verder

Gepost in Poëzie | Getagged , , | Plaats een reactie

Diner avec Dalì, Manuel Kneepkens

Salvador Dali ‘Venus de Milo with Drawers’ 1916 Diner avec Dalì Salvador Dalì wil een monsterlijke kreeft aanbrengen op mijn rechterschoen. Laat dat, oude meester, laat dat! Jij bent immers dood ! Waarom dan nog zo dienstbaar aan Aphrodite_ ooit … Lees verder

Gepost in Poëzie | Getagged , , , , | Plaats een reactie

Trump, Els de Groen

Trump Ook vulkanen krullen hun lippen als ze vanbinnen koken en in vuilbekkerij toch hun mond weer voorbijpraten Ook orkanen hebben hun ogen diep in windstille zakken en zijn blind voor de schade die hun armen aanrichten Ook zeeën schikken … Lees verder

Gepost in Poëzie | Plaats een reactie

Il Poverello, Manuel Kneepkens

Wachtend in Den Haag op de gouden tram die van Nirwana naar het Scheveningse strand, bad ik: Broeder Duin, ik dank u voor uw deemoed Zuster Strand, ik dank u voor uw naaktheid Broeder Zee, ik dank u voor uw … Lees verder

Gepost in Poëzie | Getagged , , | Plaats een reactie