Extaze in de Houtrustkerk 2 november 2017, de nabeelden

En wat voor beelden! De foto’s zijn van Eric de Vries,
een selectie van zijn vrije werk staat in Extaze 24: ‘Fotografie’.
De optredenden:
Daan Rutten: W.F. Hermans en de fotografie
Boonyi (Jonas en Hannes Bruyneel, Hans Depelchin):
Apparaat F (performance)
Hester van Beers: gedichten
Peter WJ Brouwer: piano en voordracht
Jonas Bruyneel: muzikaal intermezzo
Eric de Vries: Photographies (film)

Gepost in Home | Plaats een reactie

Het nieuwe nummer verschijnt 2 november: Extaze 24 ‘Fotografie’

In dit nummer drie essays over fotografie: Daan Rutten, De chaos en het beeld.
Over Willem Frederik Hermans als fotograaf,
Onno Schilstra, Koud, gulzig, ongenadig, onbetrouwbaar en Wim Noordhoek, De foto en de dood.
Daarnaast verhalen en gedichten waarin fotografie een grote of kleine rol speelt.
De foto’s in dit nummer zijn van fotograaf Eric de Vries.

De nieuwe Extaze is verkrijgbaar vanaf 2 november

cover Extaze 24

Fotografie

ESSAYS
‘De zekerheid die een foto biedt als weergave van de werkelijkheid kan een literator
nooit bereiken.’ Het is een verrassende uitspraak van de zeker niet realistische schrijver
W.F. Hermans. Hij hield van de foto’s van Eugène Atget: winkeletalages,
deuropeningen, cafés. Atget maakte de werkelijkheid niet mooier dan hij was.
Maar is Hermans’ eigen fotografie wel zo objectief? Literatuurwetenschapper
Ernst van Alphen betwijfelt dat. Zijn Hermans’ foto’s niet Man Ray-achtig surrealistisch?
En anders zijn fotocollages wel? (Daan Rutten: De chaos en het beeld)
Uitgaand van Walter Benjamin’s essay Het Kunstwerk in het tijdperk van zijn technische reproduceerbaarheid toetst Onno Schilstra in Koud, gulzig, ongenadig, onbetrouwbaar, betoverend diens stelling dat ‘de foto een spiegel van de werkelijkheid is die ons bewust maakt van onze omstandigheden’ aan zijn omgang met het fotokopieerapparaat, de fotostencilmachine, de computergestuurde stencilmachine (Risograph) en de digitale camera. In digitaal fotograferen ziet hij een duidelijke weerlegging van Benjamin’s stelling. De digitale fotografie is een subjectieve, manipuleerbare vorm van visuele bevrediging geworden, waarvan we het waarheidsgehalte fundamenteel moeten betwijfelen.
Wie over fotografie praat, praat over het moment, schrijft Wim Noordhoek in
De foto en de dood. Je ziet foto en schilderij naar elkaar toekomen in het ‘betrappen’ van het moment, van de tekenpen naar de foto, de heilige graal die zich eeuwen schuilhield.

KORTE VERHALEN
Ine Boermans
San Bos
Mischa van den Brandhof
Jonas Bruyneel
Heidi Koren
Arjen van Meijgaard
Hans Muiderman
Michel Ramaker
Dieuwke van Turenhout
Ilona Verhoeven
Pim Wiersinga
Jan Wijnen

GEDICHTEN
Naomi Duveen
Romain John van de Maele
Marcel de Roos
Fred de Vries
Meliza de Vries

BEELD
Eric de Vries

Gepost in Home | Getagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Extaze in de Houtrustkerk, presentatie Extaze 24: Fotografie

Extaze in de Houtrustkerk 24

De presentatie van Extaze 24 in de Houtrustkerk op 2 november a.s. gaat over fotografie.
En foto’s zullen er te zien zijn: bij de lezing van Daan Rutten over
W.F. Hermans en diens opvattingen over fotografie; bij de performance van het trio Boonyi, bestaand uit Jonas Bruyneel (muziek), zijn broer Hannes (foto’s) en
Hans Depelchin (voordracht); verwerkt in Eric de Vries’ meeslepende korte film Photographies en aan de wanden van de kerk waar Eric de Vries een selectie
uit zijn fotowerk heeft opgehangen.
De gedichten die Hester van Beers voordraagt, laten zich lezen en beluisteren alsof het foto’s zijn – haar ogen die waarnemen en het moment kiezen om ‘af te drukken’.
Ook in de voordracht van Peter WJ Brouwer zullen foto’s een belangrijke plaats innemen. Een bijzonderheid van deze avond is verder dat de veelzijdigheid van enkele optredenden aan het licht zal komen. Schrijver en journalist Jonas Bruyneel en schrijver en dichter Peter WJ Brouwer zullen hun kwaliteiten als pianist tonen, en fotograaf Eric de Vries zullen we leren kennen als filmmaker. Anton Simonis zal het geluid verzorgen en extra aandacht besteden aan het licht, zonder welke er geen fotografie is.

Locatie: Houtrustkerk, Beeklaan 535, Den Haag (hoek Houtrustweg).
Parkeren kan gratis op het erf van de internationale school aan de overzijde.
Aanvang: 20.15 uur precies. Deur open van 19.45 uur tot 20.10 uur,
dus graag op tijd aanwezig zijn.
Entree: € 10,00 (alleen contant te betalen).
Reserveren: redactie@extaze.nl
Presentatie: Cor Gout
Licht en geluid: Anton Simonis (Adesign)

Gepost in Geen categorie | Getagged , , , , , , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Recensie over: Het Siamees moment, Peter WJ Brouwer

Het Siamees momentLees hier de recensie.

Gepost in Home | Plaats een reactie

De kunst van het weglaten, door Ruud Minnee

De Groningse kunstenaar Hendrik Botangen heeft de ultieme expressie van ‘less is more’, vormgegeven in een achttiental schilderijen die, inclusief de lijsten, volledig bestaan uit lucht, in de galerie waar de schilderijen ten toon worden gesteld zijn dan ook alleen de naambordjes van de werken zichtbaar aanwezig. Met titels als: ‘Veelzeggende leegte’, ‘Painter’s block’, ’Blanco’ ‘Had gekund’, ‘Niets meer, niets minder’, ‘Gebakken lucht’ en ‘Deze kant boven’, hangen de onzichtbare stukken volledig in het luchtledige. Alleen aan de grillige schakering van de naambordjes is te zien dat de schilderijen in afmeting van elkaar moeten verschillen. De veelbesproken stukken mogen zich inmiddels verheugen in een wereldwijde belangstelling en een aantal schilderijen zijn al voor astronomische bedragen door kunstliefhebbers en musea aangekocht. Men is er overigens nog niet uit of men de werken ‘fysiek’ moet behandelen. Zo is er gedacht aan een vacuümpompje waarmee men iets van de ‘artistieke luchtmoleculen’ boven de naambordjes zou kunnen vangen om ze zo mee te kunnen nemen naar bijvoorbeeld een nieuwe eigenaar of expositie elders. Er is zelfs geopperd de werken te visualiseren door gebruik te maken van mimespelers. De gangbare mening is echter dat de naambordjes op zich volstaan. Momenteel werkt Botangen aan een enorm beeldhouwwerk, dat volgens de kunstenaar vooralsnog geen naam mag hebben…

Gepost in Columns, Proza | Plaats een reactie

Boekpresentatie Extaze-reeks nr. 4 en 5 in België

poster WHAB Rotgeluk Gent.indd

Extaze-reeks bestellen: Uitgeverij In de Knipscheer of bij de boekhandel

Gepost in Extaze-reeks | Plaats een reactie

Boekpresentatie Extaze-reeks nr. 4 en 5 in beeld

Donderdagavond 26 oktober was de boekpresentatie van ‘We hebben alles bij ons’,
Arjen van Meijgaard en ‘Rotgeluk’, Kristien De Wolf in Boekhandel Douwes Den Haag.
Een druk bezocht feestje! Foto’s: Anneke Ruys en Angela van Tol

Gepost in Extaze-reeks, Geen categorie | Getagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Twee debuten in de Extaze-reeks, presentatie in Boekhandel Douwes

Donderdagavond 26 oktober, 19.30 uur

Uitgeverij In de Knipscheer en Literair tijdschrift Extaze presenteren:

Arjen van Meijgaard: Wij hebben alles bij ons
(roman)
Een roman over disharmonie

Cover We hebben alles bij ons

Kristien De Wolf: Rotgeluk (korte verhalen)
Verhalen met schrille boventonen

Cover Rotgeluk

Gesprekken met de auteurs,
Portugese liederen ten gehore gebracht door Lia de Ruiter (zang)
en Anton Hoexum (piano). Te horen in Boekhandel Douwes,
Herengracht 60 in Den Haag.

Meer informatie: redactie@extaze.nl, indeknipscheer@planet.nl, info@boekhandeldouwes.nl
Aanmelden: info@boekhandeldouwes.nl, tel. 070 7371126.

De Extaze-reeks, een gezamenlijk initiatief van het literair tijdschrift Extaze
en Uitgeverij In de Knipscheer, is een serie debuten van auteurs die eerder
in Extaze publiceerden.

Gepost in Extaze-reeks, Home | Getagged , , , , , , , , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Romantiek, door Christian Oerlemans

Vandaag regent het. We verblijven in een hotel dat in toeristische brochures ongetwijfeld als romantisch en sfeervol zal worden betiteld. Het ligt tegen een steile rots gevleid en is deels de rots zelf. Alles berekend op Zuid-Franse zomers. Maar het is bijkans oktober. De ingang van dit, overigens zeer uitgebreide, middeleeuwse pand bevindt zich naast de kerk in de Rue des Baumes. Een fraaie plaquette aan de grijsgeel gestucte muur vermeldt dat ‘baume’ hier zoveel betekent als grot. Natte grot vaak. Dit gebied in de Occitane rond de stad Sommières kenmerkt zich door bronnen en daaruit voortspruitende riviertjes die zich een weg zoeken langs gesteenten en soms door de gesteenten heen tot in de woningen. Men was – en is – er blij mee. Geen mooier en gezonder water dan uit deze bronnen, waarvan men er volgens de plaquette minstens vijftig beschikbaar heeft. Op het miniscule stadspleintje dat het centrum is van de middeleeuwse stad, spuwt een nieuw en weinig elegant stenen monumentje voortdurend een straal in een ogenschijnlijk middeleeuws stenen vont, als om te tonen dat water hier gratis in voldoende hoeveelheid voorradig is. Helaas zo meldt mij de plaquette is er bij de aanleg van de spoortunnel een groot aantal bronnen verloren gegaan, zodat men genoodzaakt is tevens water te consumeren uit de rivier. Dit water smaakt minder goed. Men behoeft geen watermanagement te studeren om de oorzaak hiervan te zien. Waarom ben ik een week in Sommières, of all places, zult u vragen. Een gezonde wandelaar, zelfs van mijn leeftijd, heeft dit middeleeuwse stadje in drie kwartier bekeken. Straatjes van anderhalve meter breed, de meeste volledig verlaten (ook door zonlicht). De belangrijkste iets bredere straten, een stuk of drie, zijn bezoomd met snuisterijenwinkeltjes, bric à brac verkopers, damesmodezaakjes en vooral eet- en drinkgelegenheden zoals creperieën, saladeriën, sandwicheriën en ijssalons. Alles voor de toerist. De vaak toch wel hoge panden met drie of vier etages leunen naar elkaar over en de grijsblauwe luiken zijn overal gesloten. Sja waarom ik hier ben? Omdat mijn geliefde hier schildert. Dit stadje is schilderachtig, dat wil zeggen, het oude centrum dat in aanzien de afgelopen eeuwen nauwelijks is veranderd, tenzij men de bestrating in aanmerking neemt. De originele Romeinse steentjes-bestrating met de goot in het midden is efficiënt vervangen door beton, eveneens met de goot in het midden.
Sommières bereikt men over een lange smalle brug over de rivier Vidourle – vanzelfsprekend Pont Romain geheten – waar het drukke verkeer met behulp van stoplichten over de smalle rijstrook wordt geleid. Recht naar de stadspoort met een monumentale klok erboven, die onverwacht de juiste tijd aanwijst. De poort is vanzelfsprekend niet toegankelijk voor het verkeer dat – toutes directions – moet afbuigen langs de rivier. Op weg naar ons hotel hebben wij dit een aantal keren gedaan, steeds weer eindigend op een benauwd pleintje aan de voet van een steil oplopend straatje. We konden ons niet voorstellen dat een hotel bereikbaar zou zijn via zo’n pad, oorspronkelijk waarschijnlijk bedoeld voor muilezels. Een keer durfde Willemine – zij reed gelukkig – het pad halverwege te beklimmen omdat hier een parkeergarage wenkte. Er kwam een auto naar buiten. Het was niet eenvoudig om met onze veel te vol geladen auto te retireren. Een gedienstige Fransman schoot te hulp. Ja wij moesten echt omhoog naar het hotel. En nee, wij mochten niet parkeren in de parkeergarage, die was uitsluitend bedoeld voor cliënten van de Apotheek. Lopend ging hij ons voor en inderdaad bleek halverwege de klimmende weg een poort die toegang gaf tot het hotel. De parkeerplaats was reeds volledig bezet met vier auto’s, maar gelukkig konden wij – dat wil zeggen ik – de auto nog kwijt in een hoekje langs een vervallen muur uit de Romeinse tijd.
Even over de Apotheek. In zuidelijke landen tonen deze middenstanders altijd een oase aan welvaart. In Portugal, waar wij min of meer wonen, verbaas ik mij steeds weer over de schitterende ruimtelijkheid van deze winkels voor zieke mensen, maar deze Franse Apotheek spant toch wel de kroon wat betreft apotheekbeleving. Afgezien van de moderne luxe parkeergarage van waaruit men per lift de winkel bereikt, is er ook een groot leeg parkeerterrein met meerdere plekken voor invaliden. Die dan trouwens wel handige autobestuurders moeten zijn om de parkeerplek via de steile ezelsweg te bereiken. De winkel zelf heeft het formaat van een middelgrote Hema. Er staat zelfs een compleet ziekbed uitgestald met erachter een etagère met een collectie schoenen die bedoeld zijn voor moeilijke voeten. Die de mensen hier ongetwijfeld hebben of krijgen, met al die trappen en klimmende weggetjes.
Het steile straatje waaraan ons hotel ligt – een verzameling huizen en huisjes met tuintjes en paadjes en een soort eigen dorpspleintje – loopt dood bij het kasteel dat ruïneus uittorent boven het stadje. Het heeft diverse stadia van manhaftig gebruik gekend, al sinds de twaalfde eeuw en op de toren wappert de Franse vlag. Het is te bezichtigen van 1 juni tot 8 september. Op het kasteelplein, belegd met wit zand, kan men de auto draaien na bestijging van ons doodlopende straatje.
Het doel van onze aanwezigheid hier is, zoals gememoreerd, schilderen. Mijn geliefde Willemine trekt jaarlijks een week naar een schilderachtig oord, ergens in Europa, met een voornamelijk uit Engelsen bestaande groep professionals. Er wordt schildertaal gesproken, in het Engels. ’s Ochtends na het ontbijt dat wordt opgediend in een romantische zaal waar het altijd donker is, waaiert de groep van veertien schilders uit over het stadje. Bereidwillig vergezel ik Willemine en draag haar houten schilderskist de berg op. Want zij schildert de kathedraal beneden. Misschien goed dat zij het bouwwerk vastlegt, want het is al drie keer ingestort vanwege onvaste grond onder de zuilen. Door die onderaardse riviertjes natuurlijk. De laatste bouw, semi gotisch, stamt uit het eind van de negentiende eeuw. Maar duizend jaar geleden hebben de rijke landeigenaren, lakenhandelaren en glazeniers van Sommières hier voor het eerst een kerk laten neerzetten, zonder locatiekennis en – helaas – zonder dat God hen waarschuwde. Onvaste grond! Zonde van al het geld dat de hardwerkende burgerij ongetwijfeld bijeen heeft moeten brengen door het brood uit de mond te sparen.
Enfin, zo ervaar ik als eenzame schrijver de romantiek van het beeldend kunstenaarschap. En het valt mij op dat schilders en groupe aanzienlijk extraverter gedrag vertonen dan schrijvers. En over schrijvers gesproken; de mij niet bekende schrijver Lawrence Durrel heeft hier een groot deel van zijn leven gewoond en geschreven. Over kunstenaars las ik: “cést dans l’exercise de son art que l’artiste trouve un heureux compromis avec tout ce qui l’a blessé ou vaincu dans la vie quotidienne”. Een gelukkig compromis tussen verdriet en geluk in het dagelijks leven, mooie tekst, las ik op een winkelruit. Bewoners van Sommières zijn trots op het bezit van deze Lawrence als cultureel erfgoed.
Zoals gezegd, vandaag regent het, er wordt binnen geschilderd. Ik had twee onderbroeken gewassen en buiten gehangen om te drogen. Willemine komt terug uit de donkere ingewanden van ons 17e eeuwse hotel en wordt vrolijk van Hugo Boss in de regen aan de waslijn. Zij brengt mij een glas wijn – dit is Frankrijk – en wijst mij op mijn gebrek aan huishoudkunde. Zij is vrolijk zoals altijd. Ik heb er moeite mee. Alles wat op mooie dagen romantisch is, zoals oude stenen en brokkelige muren, toont bij regen tamelijk troosteloos.
Misschien geldt dit ook voor oude brokkelige mensen.

Gepost in Column Oerlemans, Home | Getagged , , | Plaats een reactie

Recensie over: De valkunstenaar, Coen Peppelenbos

De valkunstenaarLees hier de recensie.

recensie.

recensie.
recensie.
recensie.
recensie.
recensie.
recensie.
recensie.
recensie.
recensie.recensie. recensie. recensie.recensie. recensie. recensie.recensie. recensie. recensie.recensie. recensie. recensie.recensie. recensie. recensie.

Gepost in Home | Getagged , , , , , | Plaats een reactie