Leo, door Tijl Nuyts

1

er woont een boze koning
in mijn borst

ik sla geen mea culpa
maar voed hem vogelzaad
omdat iedereen dat doet

wanneer we ’s morgens
rond de tafel zitten
gezichten naar de muur

ziet men onze baarden oplichten
als brandschone rechthoeken

we gloeien
maar enkel in het donker

 

2

Leo’s buste van vogelzaad
biedt voeding voor het nest

nestbevuilers zegt men
nestbeveiligers zegt men

een duif voelt zich belangrijk
omdat hij voor duizend toeschouwers
op Leo’s schouders heeft gescheten
misschien is de duif inderdaad belangrijk
maar kakken kan iedereen

wanneer de avond valt
wordt op het witte vlak onder Leo’s kin
een diavoorstelling afgespeeld

 

3

Leo geeft ruiterlijk toe
dat hij fouten heeft gemaakt
dat doet hij vanop zijn stenen paard
starend in een zon die ondergaat

’s nachts klonteren meningen
samen tot een krijtwitte maan
die minzaam glimlachend
boven de hoofden van de
bezoekers hangt

Leo opent zijn armen
en omhelst de bekentenissen
die wij niet over onze lippen krijgen
als dartele veulens draven we met hem
van witte vlek naar witte vlek

daarna gaan we douchen

Graag delen!
Dit bericht is geplaatst in Home, Poëzie en getagd, , . Bookmark de permalink.

Reacties zijn gesloten.